روزي خبر رسيد که به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت. همه ي ساکنين

 جزيره قايق هاي خودشان را آماده و جزيره را ترک کردند. اما عشق مي

خواست تا آخرين لحظه بماند، چون او عاشق جزيره بود. وقتي جزيره به زير

آب فرو ميرفت، عشق از غرور که با قايقي زيبا راهي مکان امني بود، کمک

خواست.غرور گفت: (( نه، نمي توانم تو را با خودم ببرم چون تمام بدنت خيس و

کثيف شده و قايق زيباي مرا کثيف خواهي کرد.))

 غم در نزديکي عشق بود. پس عشق به او گفت: (( اجازه بده تا من با تو بيايم.))

  غم با صداي حزن آلود گفت: (( آه، عشق، من خيلي ناراحتم و احتياج به تنهايي

دارم.))

   عشق اين بار سراغ شادي رفت و او را صدا زد. اما او آنقدر غرق شادي و هيجان

بود که حتي صداي عشق را هم نشنيد.

آب هر لحظه بالا و بالاتر مي آمد و عشق ديگر نا اميد شده بود که ناگهان صداي

سالخورده اي گفت: (( بيا عشق، من تو را خواهم برد.))

عشق آنقدر خوشحال شده بود که حتي فراموش کرد نام پيرمرد را بپرسد و

 سريع خود را داخل قايق انداخت و جزيره را ترک کرد.

وقتي به خشکي رسيدند، پيرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد

 کسي که جانش را نجات داده بود، چقدر بر گردنش حق دارد.عشق نزد عالمي

که مشغول حل مسئله اي روي شن هاي ساحل بود، رفت و از او

پرسيد: (( آن پيرمرد که بود؟!))

عالم پاسخ داد: ((زمان))

عشق با تعجب گفت: ((زمان؟! اما چرا او به من کمک کرد؟!

عالم لبخندي خردمندانه زد و

گفت: زيرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است.))